อย.น้อย

สมัยที่ผมเรียนมัธยมอยู่นั้น เพื่อน ๆ ในห้องของผมได้เข้าชมรม อย.น้อย ซึ่งหากพูดอย.น้อยนั้น มันก็ต้องมีการทดสอบอาหารเพื่อที่จะพัฒนาระดับความปลอดภัยจากอาหาร แน่นอน อย.น้อยไม่ได้มีแค่ในโรงเรียนนี้ โรงเรียนเดียว มันก็ต้องมีการจัดอันดับ แข่งขัน อย.น้อย เป็นระดับ ๆ ไป และอาจารย์ที่ดูแลเรื่องนี้อยู่นั้น ก็ได้ขอให้ผมไปช่วยทำ สไลด์นำเสนอ อย.น้อยของโรงเรียน ซึ่งผมก็เต็มใจทำทั้ง ๆ ที่ไม่ค่อยมีเวลา เพราะในช่วงนั้นผมได้เตรียมตัวซ้อมประกวดละครภาษาอังกฤษระดับจังหวัดอยู่ด้วย และวันที่อาจารย์จะใช้สไลด์นั้นก็ตรงกับวันที่ผมไปประกวดพอดี ทำให้คืนนั้นผมต้องมานอนค้างโรงเรียนคนเดียว เพื่อที่จะนั่งทำสไลด์ให้เสร็จ แน่นอนผมทำตั้งแต่ 6โมงเย็น กว่าจะเสร็จก็ราว ๆ ตี 3 ครึ่งแล้ว เหลือเวลาอีก 3 ชั่วโมงครึ่งที่ผมจะต้องไปเตรียมตัวไปแสดงละครแล้ว วันนั้นการแสดงเป็นไปด้วยดีถึงแม้จะได้ที่ 2 เพราะว่าผมพูดภาษาอังกฤษแบบที่คนไทยไม่ค่อยเข้าใจกันเท่าไร หรือจะให้พูดว่าออกเสียงแบบฝรั่งแท้ ๆ ก็ได้มั้ง ถึงผมก็ไม่ได้ไปโทษว่าใคร หรือ เหตุที่แพ้เพราะอดหลับอดนอน หลังจากนั้น 1 อาทิตย์อาจารย์ที่ขอให้ผมช่วยทำสไลด์ ก็บอกว่าเสร็จงานนี้เดียวไปกินหมูกระทะกัน บอกตรง ๆ ผมดีใจมากที่ได้ยินคำนั้น ไม่ใช่ว่าอยากกินหมูกระทะหรอกครับ แต่เป็นเพราะว่าผมได้ทำประโยชน์ให้กับอาจารย์ แต่มันก็เป็นแค่ช่วงเวลานึง หลังจากที่เพื่อน ๆ ได้กลับมาจากการพรีเซ้น อย.น้อย อาจารย์บอกว่า สไลด์ที่ผมทำนั้น ไม่ได้เอาไปใช้ แต่เอาสไลด์อันใหม่ที่อาจารย์ทำเองไปใช้แทน ตอนนั้นผมบอกตามตรงว่ามันเจ็บครับ ถ้าไม่ใช้แล้วจะให้ผมทำมันขึ้นมาทำไม ผมยอมอดหลับอดนอนทำให้มันเสร็จแก้ไขแล้วแก้ไขอีกให้ออกมาดูดีที่สุด แต่สุดท้ายก็เหมือนกับเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์ เรื่องไปกินหมูกระทะกันก็เงียบหายไป เพื่อน ๆ ไปพรีเซ้นมาบอกว่า อาจารย์เค้าพาไปเลี้ยงแล้ว ผมก็เข้าใจว่าตัวผมไม่ได้มีค่าอะไรมากพอ และงานที่ผมทำก็เช่นกัน จนถึงวันที่ผมพิมพ์อยู่ผมก็ยังรู้สึกไม่ดีกับเรื่องนี้