ไม่รู้ว่านานเท่าไรแล้ว ... ที่ความรู้สึกเดิมๆได้หวนกลับเยียมเยี่ยนเรา ผมเองก็จำไม่ได้แล้วว่ามันได้จากเราไปนานเท่าไรแล้ว ... รู้สึกเสียใจที่ตัวเองยังไม่รู้จักโต คิดอะไรง่ายๆ แต่การที่มันกลับมาคราวนี้ ผมกลับได้รู้จักสิ่งที่ตัวเองต้องปรับปรุงตัว แต่ไม่รู้ว่าสายเกินไปหรือป่าว ไม่รู้ว่าจะสามารถทำได้ดีแค่ไหน มีแต่ต้องลองดูกับตัวเอง หลายครั้งที่พยายามสร้างกฏกับตัวเอง หลายครั้งที่โทษตัวเองว่าทำไมต้องเป็นแบบนี้ แต่ตอนนี้สิ่งที่เราทำได้คงมีแค่การเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ... แต่นี่ชีวิตจริง ไม่เหมื่อนเกมส์ที่จะรีเซฟแล้วเล่นใหม่ได้อีก อาจเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว ที่ผมจะสื่อความในการดำรงอยู่เพื่อให้ ... ได้เข้าใจว่าทั้งหมดที่ทำก็เพื่อเธอเพียงคนเดียว
............................................................................................
เป็นธรรมดาที่คนเราจะมีนิสัยแตกต่างกัน ต่างที่ ต่างถิ่นมาอยู่ร่วมกัน ต่างคนก็ต้องปรับตัวเข้าหากัน เพื่อที่จะสร้างคำว่า มิตรภาพ ขึ้นในถมความคิดในใจ แต่เมื่อนานไป เราไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วเบื่องหลังเค้าเป็นเช่นไร เราไม่มีทางรู้เลย
นอกจากจะมีเหตุการณ์พิเศษเกิดขึ้น ... มันก็แล้วแต่ดวง ... ใครจะรู้ความเห็นแก่ตัวมีด้วยกันทุกคน ขึ้นอยู่กับว่ามันจะออกมาตอนไหน บางคนขี้อายจนคนรอบข้างหาว่าหยิ่ง มันก็เป็นเรื่องธรรมดาของชีวิต แต่จะมีสักกี่คนที่จะทนสิ่งที่เรียกว่าความเห็นแก่ตัวของคนอื่นมา ละลานเราในชีวิตได้ ในเมื่อเราต้องอยู่ร่วมห้องเดียวกับคนเหล่านั้น ... เราจะรู้ไหมว่าเค้าจะรักษาภาพของเค้าตอนนีได้นานแค่ไหน ผมก็ไม่รู้เหมื่อนกัน
........................................................................................
ความรู้สึกอยากอยู่คนเดียว โหยหาความเงียบ ในมุมมืดของตึกเหมื่อนซอมบี้ สร้างสรรค์จิต พบปะเพื่อนที่เราเข้าใจซึ่งกันและกัน .... การทำอะไรตัวคนเดียวแล้ว ท้ายที่สุดมันก็ไม่เกิดอะไรขึ้นมาเลย เราอาจจะได้เงิน คะแนน ชื่อเสียง แต่สายสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนร่วมโลกคงจะไม่ดีขึ้นมา ... แต่ใครจะแคร์ ในเมื่อนั้นคือตัวของเค้าเอง
.........................................................................................
ความรู้สึกเดิมๆ ??? ความเงียบ ความเหงา รู้สึกสนุก ตื้นเต้น ที่ได้ใจความคิด จิตนาการ ท่องไปในโลกแห่งความฝัน
สร้างสถานที่จำลองเล็กๆไว้ในหัวของเรา รอวันที่เรามีความรู้ ที่จะสร้างสิ่งเหล่านั้น ให้เป็นจริง แต่จะมีสักกี่คน ... ที่จะสร้างฝันให้เป็นจริง ใจจริงลึกๆ ผมไม่อยากให้มันจบลง เพียงเพราะเราตื้นจากฝันเลย ผมไม่อยากให้มันจบลงแค่นี้ ... ผมยังอยากที่จะมีฝันต่อไป พื้นที่ในใจของผม ยังคงจะมีฝันต่อไป ... ไม่ว่าจะนานแค่ไหน ... มันจะคงอยู่กับผมตลอดไป
......................................................................................
การที่ความรู้สึกนี้กลับมา ... คงเป็นเพราะผมได้อยู่ตัวคนเดียว ในสถานที่เงียบๆ เป็นเวลานานกระมั้ง หรือว่าเพื่อนไม่คบด้วย ก็คงไม่ใช่ คงเป็นเพราะสันดานเดิมของผม รักความสันโดดมันยังไม่ได้หายไปไหน เวลาที่ผมอยากจะทำอะไร ผมมักจะลงมือทำคนเดียว เพราะไม่มีใครที่เค้าจะเอาเวลามาเสียให้กับผม ในความเป็นจริงมหาวิทยาลัย ได้ทำให้ผมเจอกับความฝันที่ผมสร้างมันไว้เมื่อครั้งยังเป็นเด็ก แต่ผมก็ได้ทรยศต่อมัน ทอดทิ้งไป ... เป็นเวลา 3 ปีของชีวิตมัธยม ที่ผมไม่รู้สึกถึงตัวตนของมัน จนกระทั่งหลายวันก่อนผมเริ่มนึกถึงวันเวลา บรรยากาศเวลาผมต้องอยู่ตัวคนเดียว แล้วรู้สึกสนุก การอยู่ตัวคนเดียวหลายคนอาจจะเหงา โดดเดี่ยว เดียวดาย เหมื่อนหญ้าแห้งๆ แต่ผมไม่ใช่ผมกลับรู้สึกสนุกที่ได้อยู่คนเดียว ได้สร้างความพื้นที่เล็กในหัวใจของเรา ใช่ ... ในตอนนี้มันกลับเป็นเพื่อนแท้ของผม ที่ไม่เคยทิ้งผมไปไหน ไม่เคยปล่อยให้ผมเดียวดาย แม้ว่าผมจะเคยทรยศมัน ... ในตอนนี้ผมจะสานฝันนั้นอีกครั้ง แต่มันจะไม่จบลง แค่จุดเดิม มันยังคงมีต่อไปเรื่อยๆ ไม่มีวันจบ เพราะนี้คือ เด็กน้อยคนนึง ที่เป็นเพื่อนแท้ของผม ... แด่ความฝันที่ยังคงอยู่กับเราตลอดไป
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น